سلام ناصریا... می دونم خوبین، پس حالتون رو نمی پرسم!

دیشب یلدا بود و یلدایی گذشت قدِّ یه سال!.. آسمون خشک بود ولی چشای من و خیلیای دیگه تا دلتون بخواد بارید.. همش فکر می کردم پارسال شب یلدا کجا بودین و چیکار میکردین.. نوید، نازنین، نامی و نینا رو تصور میکردم که پارسال با شما بودن و شاد ولی حالا بی شما و غمگین و بی پناه...

راستی! دیشب نیت شما رو واسه فال حافظ کردم، حافظ گفت:

هاتفی از گوشه ی میخانه دوش ..گفت: ببخشند گنه ، می بنوش

عفو الهی بکند کار خویش ..مژده ی رحمت برساند سروش

لطف خدا بیشتر از جُرم ماست ..نکته ی سربسته چه دانی! خموش

واسه همین میگم حالتون خوبه و پرسیدن نداره!

                            *      *      *

پ ن : میگما واسه خدا که کاری نداره!.. ناصریا هم که هنوز اسیر خاک نشده..

دوباره برگرده به زندگی!!!.. یه معجزه!.. فِک کن!!!

اون وقت میتونیم معجزه رو بعد از معجزه ی واقعی و با خودِ ناصر بشنویم..

چه ر‌‌ویای قشنگی!... اما حیف که فقط یه رویاس!